182.

چند وخته هعی دلم میخواد برم یه امام زاده ای جایی اونم تنهایی!

ولی نمیشه که نمیشه!!

هر وخت میخوام برم یه اتفاقی میوفته

ولی فردا این طلسمو میشکنم

یه امام زاده ای هست این اطراف انقد خوب و عارامش بخشه ^_^ همیشه هم خلوته

انگار خاص ترین نقطه ی زمین اونجاست!

فقد میخوام برم اونجا حرفامو بزنم بالاخره امام زاده ها چون پاک تر بودن به خدا نزدیکترن

میرم حرفا و خواسته هامو میگم

هم فاله هم تماشا

هم یه خلوت عارامش بخش به دست میارم هم تو یه مکان مقدسم

حتمن عکس هم میگیرم

چند وخته تو فکره اینم یه سری از عکسامو بدم چاپ کنن

چون من یه کاریو به اتمام نرسونم از لحاظ فکری نمیتونم رو یه کار دیگه تمرکز کنم همین باعث میشه چاپ عکسام رو هعی عقب میندازم

میگم نه اولن فلان کارو تموم کنم بعد

فلان کار هم عبارت است از تبدیل اتاقم به یه مکان عارامش بخش

خیلی تغییر دادم ولی اون حس خوبی که میخواستم نشد تا اینکه یه روز همه چی رو ریختم بیرون

وسایلای اضافی رو عاتیش زدم :))))

من عاشق عاتیش بازیم و همینطور متنفر از وسایل اضافی

تو زندگی من هیچ وسیله ی اضافی عی نباید وجود داشته باشه

دوست دارم خلوت و خوب باشه همه چیز

به انباری که کلن اعتقادی ندارم

اگه یه وسیله ای کاربردیه پس چرا تو انباریه

اگه کاربردی نیست باز چرا تو انباری الکی نگه داری بشه :)))

البته یه ندای درونی هست این وسط که نباید به حرفش گوش داد

چون الکی میگه!

ندای "شاید بعدن لازم شد"...

باید یه ست کیبرد و موس بگیرم پدرم درومد خدایی لپ تاپم نصف صفش پیکسل مرده داره دو سه تا از دکمه های کیبردشم کار نمیکنه

گاهی وختا دوست دارم بذارمش زیر پام جف پا بپرم روش تنه لشو :))))) اما با همون وضع عصای دستمه :))))

یکی از عادتای من تو زندگی اینه که هیچ چیزی رو تعویض نمیکنم تا وختی کار میکنه؛ شده باشه تا سر حد مرگ تعمیرش میکنم :)))

اگه در ابعاد بزرگتر نگاه کنیم زباله ی کمتری برای زمین ایجاد میشه اینطوری

یعنی همچین عادم زمین (لعنت الله علیه) دوستی هستم من :))